Μοναδικά και υποβλητικά, τα Μετέωρα, το δεύτερο μετά το Άγιον Όρος μοναστικό κέντρο της Ελλάδας, εντυπωσιάζει τους επισκέπτες αιώνες τώρα. Η επιβλητική ομορφιά και η απόκοσμη σιωπή τυλίγουν το «δάσος των βράχων», ένα παγκόσμιο γεωλογικό φαινόμενο που έχει γεωλογική ιστορία εκατομμυρίων ετών και μοναστική παράδοση 10 περίπου αιώνων ορθόδοξου ασκητισμού.
Στις κορυφές των απόκρημνων βράχων λειτούργησαν 24 μοναστήρια για 600 και πλέον χρόνια. Η πορεία τους ανακόπηκε το 1808-9 από τον Αλή Πασά, που τα εκδικήθηκε για την ενεργό συμμετοχή τους στον ξεσηκωμό του παπα-Θύμιου Βλαχάβα σπέρνοντας την καταστροφή. Ωστόσο, η «άκρα ταπείνωσή» τους ήρθε λίγο αργότερα, όταν χρησιμοποιήθηκαν από τις τουρκικές δυνάμεις ως τόποι εξορίας, ακόμη και ως φυλακές κληρικών τιμωρημένων από την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, και ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, με τις διαρπαγές και τις λεηλασίες των γερμανικών δυνάμεων κατοχής.
Σήμερα τα Μετέωρα δεν είναι, βέβαια, το ασκητικό κέντρο που ήταν κάποτε, είναι όμως ένα θησαυροφυλάκιο μνήμης, έργων θρησκευτικής τέχνης και αρχιτεκτονικής, βαρύτιμων ιερών κειμηλίων και πολύτιμων χειρογράφων και μνημείων. Όσα μοναστήρια σώζονται λειτουργούν ως τόποι άσκησης, έχοντας παράλληλα μεταμορφωθεί σε αξιόλογα μουσεία λατρευτικού πολιτισμού και ιστορικής μνήμης.