Το μεγαλύτερο και το πιο εύφορο νησί των Κυκλάδων ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα νησιά του συμπλέγματος χάρη στη φυσική ομορφιά του: καταπράσινες κοιλάδες, πλούσια βλάστηση, οροπέδια και βουνοκορφές προσκαλούν τον επισκέπτη να μην αρκεστεί μόνο στο κολύμπι, αλλά να εξερευνήσει αυτό το τοπίο που γέννησε μύθους και θρύλους από την αρχαιότητα· δεν είναι περίεργο, άλλωστε, που εδώ θεωρήθηκε ότι γεννήθηκε ο Δίας, αλλά και ο Διόνυσος. Επίσης, αρκετά σημεία του έχουν ανακηρυχθεί τόποι ιδιαίτερης οικολογικής αξίας, προστατευόμενοι από τα δίκτυα Natura 2000 και Corine, όπως ο υγρότοπος της αλυκής Νάξου και οι βιότοποι των βουνών Ζα και Κορώνου.

Την αξία του νησιού εκτίμησαν και οι Δυτικοί, την περίοδο της Ενετοκρατίας, η οποία σφράγισε αρκετές πτυχές της ζωής στο νησί, έως ότου πέρασε στους Οθωμανούς. Ο 18ος και ο 19ος αιώνας αποτέλεσαν την περίοδο της μέγιστης ακμής τόσο από οικονομική όσο και από πολιτιστική άποψη. Τότε έφτασε η εκβιομηχάνιση στο νησί, με την εξαγωγή της σμύριδας, αλλά και η επανάσταση, χάρη στο Ναξιώτη Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο, δραστήριο στέλεχος της Φιλικής Εταιρείας.

Η γενέτειρα του Μανόλη Γλέζου, του Ιάκωβου Καμπανέλλη και του Βασίλη Σφυρόερα είναι σήμερα ένα ειδυλλιακό μέρος, ιδανικό τόσο για τον ταξιδιώτη όσο και γι' αυτόν που αναζητεί την ποιότητα ζωής χωρίς να χάνει την παράδοση.