Στο κέντρο περίπου του Ιονίου πελάγους, σε θέση στρατηγική στην έξοδο του Πατραϊκού κόλπου, η Κεφαλονιά βρέθηκε πάντοτε στο επίκεντρο της πολυτάραχης ιστορίας των Επτανήσων, αποτελώντας μία από τις κατεξοχήν εστίες του Επτανησιακού πολιτισμού και ένα από τα σημεία της ελληνικής επικράτειας όπου το δυτικό στοιχείο είχε εντονότατη επίδραση.

Με σχετική καθυστέρηση έναντι των άλλων νησιών του Ιονίου, η Κεφαλονιά μοιάζει να έχει συνέλθει από το σεισμό του 1953 και να έχει πλέον τεθεί σε τροχιά τουριστικής ανάπτυξης. Θέλγητρά της τα μοναδικά γεωλογικά φαινόμενα –όπως οι Καταβόθρες και τα σπήλαια της Μελισσάνης και της Δρογκαράτης-, ο Εθνικός Δρυμός του Αίνου και οι ενδιαφέρουσες εναλλαγές του τοπίου, οι παραδοσιακοί οικισμοί και οι υπέροχες παραλίες (αμμουδερές στο νότο, με βότσαλα στο βορρά).
Αξιοθέατά της οι ανοικοδομημένοι μετά το 1953 ναοί, τα μοναδικά μουσεία, τα ενετικά κάστρα, οι τάφοι των Μυκηναϊκών και οι ακροπόλεις των Κλασικών χρόνων, τα μοναστήρια – τα περισσότερα σε θέσεις ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Πλούσια σε πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά, γενέτειρα πολλών καλλιτεχνών και εθνικών ευεργετών, και τόπος παραγωγής εξαιρετικών κρασιών, η Κεφαλονιά διακρίνεται ταυτόχρονα για τις γοητευτικές ιδιαιτερότητες των φιλόξενων κατοίκων της, την ξεχωριστή φυσιογνωμία των δύο μεγαλύτερων πόλεών της, του Αργοστολίου και του Ληξουρίου, αλλά και τις άφθονες επιλογές στο πεδίο των τουριστικών υποδομών και της τοπικής γαστρονομίας, της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού, της ορεινής πεζοπορίας και των θαλάσσιων σπορ.